weer is een berichtje.

Mijn pre tijd zit er bijna op. Mijn eetpatroon is verdubbeld dus het gaat heel langzaam in de goede richting. Ik kom nog niets aan, sterker nog ik val nog af maar dat komt omdat mijn lichaam weer moet wennen aan eten en vooral aan regelmaat. Zo is het mij althans uitgelegd. Ik ben het goed zat in de pre. Er komt van alles boven op het moment waarvan het goed zou zijn om er over te praten en aan te werken. Niet dat ik erop zit te wachten maar het is er nu eenmaal. In de pre is de tijd gewoon te kort om dat allemaal te vertellen en het er uberhaupt over te hebben. Maar het schijnt heel normaal te wezen dat als je pre tijd bijna om is dat je echt aan meer (in mijn geval de 5 daagse) toe bent.

Als het goed is kan ik rond half november in de 5 starten en dan gaat het echte werk zeg maar beginnen. Ik vind het superspannend en zou het liefste nog afhaken maar dat kan uiteraard niet en ik wil beter worden dus ga er ook voor. Soms denk ik welis dat ik het allemaal bij het oude had moeten houden maar dat had ook niet lang meer gegaan waarschijnlijk.

Ik ken al redelijk wat mensen uit de 5daagse, dat geeft wel een beetje vertrouwen dat ik niet helemaal vreemd er binnen komt.

Daar zal ik mijn eetpatroon nog veel verder uit moeten breiden en dat ik wel waar ik tegenop zie. Maar ik hoop dat dat in mijn  eigen tempo mag, geen idee eigenljk.

Nou het was weer een nutteloos verhaal maar dan zijn jullie weer op de hoogte voor zover..

Liets

Hai allemaal,

Zo langzamerhand heb ik het gevoel dat de therapie echte vormen aan gaat nemen. Inmiddels is iedereen van de pre-groep al doorgestroomd en ben ik afgelopen maandag met allemaal nieuwe mensen begonnen. Spannend en eng. Je moet toch je verhaal weer helemaal opnieuw doen, iedereen zijn verhaal aanhoren en weer nieuwe namen leren. Maar goed, ik heb het gevoel dat het nu echt begonnen is. De afgelopen weken waren erg rommelig in de groep. Soms waren we maar met zijn tweeen en ik ben zelfs 1 keertje alleen geweest door de vakanties van de anderen.

Maar ik ben nog steeds aan mijn eerste stap bezig dus het eten van 2 boterhammen tussen de middag ipv 1. Het gaat vooral de afgelopen week best wel goed zodat ik zelfs zoveel zin kan opbrengen dat ik ook s morgens er 2 probeer te eten. Nu maar hopen dat ik niet teveel ben aangekomen morgen zodat ik niet meer durf. Maar ze zeggen dat ik er heus niet gelijk kilo s van aan gaat komen maar dat is natuurlijk wel een beetje mijn angst. Verder gaat het redelijk met me. Door de vakantie zijn we veel op de camping en daar is het toch wel lekker relaxt. Soms voel ik de somberheid opkomen maar dan probeer ik me te verzetten ertegen, er is tenslotte niets waarom ik somber moet worden en dat lukt de ene keer wel de andere keer niet.

Nou ik schrijf wel weer. De lezers weer bedankt voor de moeite om dit te lezen.

XX Loetje

Vanmiddag bij de therapie waren we maar met zijn vieren. De dietiste, een sociotherapeut en nog een meisje en ik. Volop tijd voor persoonlijke aandacht. Blij was ik er helemaal niet mee want nu moest ik wel praten. Heel eng.

Heb mijn verhaal verteld wat betreft het eten. Ze vonden het schrikbarend weinig wat ik at en ook heb ik "ernstig" ondergewicht. Dat zal dan waarschijnlijk in hun ogen zijn want ik denk daar zelf anders over. Maar in elk geval ga ik deze week aan mijn eerste stap werken en dat betekend tussen de middag 2 boterhammen ipv 1 boterham. Pfffffff..........belachelijk zullen jullie vast allemaal denken maar ik vind het echt heel griezelig....Ben echt heel bang dat ik daar gelijk volgende week heel veel van aangekomen ben. Maar ja, ik ga mijn uiterste best doen deze week en hopen dat het lukt zodat ik niet hoef te zeggen dat het me niet gelukt is.

Verder ga ik morgenochtend naar onze stacaravan op de Veluwe, de kinderen zijn eral met mijn  moeder en ik ga er alleen naar toe. Vrijdag komen we weer terug...

Nou liefs allemaal. Bedankt voor degenen die het tot hiertoe lezen, bedankt voor de reacties die jullie achterlaten en ook bedankt voor degenen die mij een emailtje sturen met een reactie....

XX Loetje

Nou vanmiddag om 14 uur begonnen we en om 14.05 stond ik al op de weegschaal. Dat was nou net hetgene waar ik zo bang voor was. Maar ik heb blind gewogen, dat mag nu nog, althans ze pikte het maar zei er wel iets van. Voor de rest heb ik alleen maar me voorgesteld en verder alleen maar geluisterd. Ik weet niet wat ik moet zeggen maar dat komt (hopelijk) nog wel. Ben blij dat de kop eraf is, het voelde op zich wel goed. Wel super spannend maar ben toch wel iets trots op mezelf dat ik ben geweest.

XX Loetje

Heel spannend maar ik heb gisteren te horen gekregen dat ik as maandag kan beginnen in de Pre-groep. Vind het dood eng maar het word wel tijd en daarom voelt het wel oke dat ik ga starten. Ben erg benieuwd wat het me brengen zal..

Jullie horen volgende week wel weer meer.......

Toch maar weer wat schrijven voor de mensen die het een beetje volgen. Het gebeuren in de groep is weer goed gekomen. Ik heb uitgelegd waarom mijn reactie zo was en dat was oke. Het is raar maar het voelt gelijk anders na een donderavond. Net of het ijs is gebroken ofzo. Ik heb die avond voor het eerst ook wel een eigen inbreng gehad. Ik heb nog nooit zoveel in de groep gezegd als die avond. Haha ik was gewoon schor ervan......maar het is goed zo. Het gaat best nog welis goed komen.

Donderdag weer een gesprek bij de BAVO in Rotterdam. Nu met 2 sociotherapeuten. Heel spannend. Ik denk dat ik dan ook al gauw kan beginnen met de pre-groep.

Nou jullie horen het wel weer als er nieuws is.

XX

Ik weet dat degene hier leest en ik wil haar bedanken voor het liedje dat je me toestuurde. Echt een heerlijk jankliedje ja! Dankjewel enne Fix You.......

Gisteren weer naar de groep geweest. Daar is iets gebeurd wat me heel erg bezig houd! Een vervelende soort van woordenwisseling. Ik zit er erg mee en heb er wel wat contact al over gehad maar ik weet niet of ik er vrede mee kan gaan hebben.

Vannacht zo goed als niet geslapen ervan en vandaag voel ik me voornamelijk erg verdrietig over het hele gebeuren. Het gevoel dat ik heb gefaald steekt  me erg. Voel me echt sjit, heb dus een sjit dag ervan gehad en loop heel de dag met duizelingen. Waarschijnlijk omdat ik er zo mee zit. Nu wil ik niet zielig gaan doen, dat is niet mijn bedoeling. Maar ik moet het gewoon kwijt. En ik vind het heel rot om erover te praten daarom hoop ik op deze manier dat ik het helemaal van me af kan zetten en een dikke streep onder het hele gezeik kan zetten.

Nou ja dit was het dan weer!

Gisteren ben ik gebeld door de intaker. Ze hebben alle nieuwe intakes besproken. Het behandelplan word idd. eerst de pre-therapie. In die groep mag je max. 4 maanden blijven. Dus het kan ook 5 weken zijn. Dat ligt eraan hoe het gaat. Daarna ga ik starten met 3 maanden lang 5 dagen dagbehandeling in de week. Na drie maanden volgt een evaluatie en dan word er beslist of je nog verder gaat met de 5daagse of dat je 6 maanden de 2daagse dagbehandeling gaat volgen. (zo heb ik het begrepen althans)

Er komt heel veel op me af de laatste dagen. Het komt dichtbij. Zeker nu het allemaal zo gezegd word tegen me dat ik wel degelijk een probleem heb. Ik geloof dat ik het zelf nog niet helemaal snap (accepteerd). Ik dacht van wel maar voel me zo sjit de laatste week dat ik denk dat daar het probleem ligt.

In elk geval krijg ik bericht zodra ik kan beginnen. Er staan 7 mensen op de wachtlijst voor de pre-groep waarvan ik er 1 ben. Maar op welke plaats ik staat weet ik niet. Dat is ook wel eng. Maar we zien wel.

Liefs Loetje

Vanmiddag om half 4 heb ik een intake gesprek bij de BAVO in Rotterdam. Het was eerst 14 juni maar het is verzet naar vanmiddag.....

Loetje

Weer even een berichtje van me. Aan de ene kant gaat het goed aan de andere kant voel ik me zeer sjit. Mijn hoofd lijkt wel een draaimolen. Mijn gedachten draaien zo snel rond dat ik er zo verschrikkelijk moe van word. Ik slaap al nachten heel slecht, en waarom ik dan wakker lig weet ik zelf niet. Misschien door die draaimolen, dat gaat s nachts gewoon door. Gek zou je der van worden. :--( En overdag gaat het dan ook minder lekker omdat je dan weer zo moe ben, zo beland je in een cirkel waar je bijna zelf niet uit kan komen. Zo voelt het nu in elk geval.

Het eten gaat deze week redelijk gelukkig dan is er in elk geval nog een lichtpuntje om je aan vast te houden.

Wat ik nu het liefste zou willen: is eens lekker gaan janken. Helemaal alleen en heel lang. Ik las van de week een japans gezegde: Tranen verdunnen je verdriet. Wat moet dat heerlijk zijn, zolang janken tot al je verdriet gewoon weg is en dan weer opnieuw met een schone lei beginnen. Maar ik kan gewoon niet janken, raar maar ik kan het niet meer. En toch denk ik dat dat welis goed zou zijn. Zielig lijk ik nu he, maar dat ben ik niet hoor, ook nooit geweest. Ik heb gewoon een dipje en dat moet opgelost worden. Het volgende gesprek is pas 14 juni en dat duurt zo lang nog. Aan de ene kant heerlijk natuurlijk aan de andere kant baal ik ervan. Van de week zei iemand als je straks "beter" ben en je kijkt terug is deze tijd (het wachten tot 14 juni) misschien wel de zwaarste tijd geweest van alles. Ik geloof dat ik het daar nu al mee eens ben.

Nou gxxtzz Loetje

Lieve mensen,

Een woensdag zou ik de uitslag horen maar uiteindelijk hoorde ik het pas een donderdagmiddag. Frustrerend en balen! Maar ik heb 14 juni weer een intake gesprek maar dan bij de BAVO in Rotterdam. Maar de intaker door de telefoon kon mij wel al zeggen (komt door de intake bij de Ursula) hoe mijn behandeling eruit gaat zien. Ik kom eerst 4 maanden in de pre-therapie groep. Dat is 1 dagdeel per week. Als ik dat achter de rug heb en mijn BMI is oke dan ga ik zodra er plaats is starten met 5 dagbehandelingen in de week ook in Rotterdam. Dus in het kort betekend het dat ik die 4 maanden gewoon moet aan komen om te mogen starten in de vijf daagse. Heel eng. Maar met zo'n laag BMI als ik nu heb mag je gewoon niet beginnen. Aan de ene kant super natuurlijk aan de andere kant kan je het aankomen dan ook uitstellen zodat het nog langer duurt eer je aan je echte behandeling kan gaan beginnen. Maar daar heb ik alleen mezelf mee.

Deze week is het echt hopeloos mis gegaan. Zit heel sjit in mijn vel en het compenseren is ook weer terug bij af. Als ik mijn toekomst voor me ziet ben ik heel somber omdat het nog zo n hoge berg is waar ik over heen moet. Soms denk ik dat ik beter kan stoppen met alle therapie en hulp etc. die ik nu heb en gewoon lekker moet doorgaan met mijn leventje. Maar er is mij ook keihard verteld dat het dan gewoon niet goed eindigt. Met andere woorden dat ik hier dus dood aan gaat., Brrr eng allemaal.

Vandaag naar de landelijke dag van de SABN geweest en ik heb er zeer zeker geen spijt van gehad. Het was echt een interessante dag met goede thema s en sprekers.

Ik voel lichamelijk dat ik rap moet stoppen met braken en weer een beetje redelijk moet gaan eten anders beland ik weer in het ziekenhuis. Zo voelt het en zo is het. Ik ga morgen mijn uiterste best doen en proberen het compenseren weer achter me te laten.

Liefs Loetje

De woensdag schiet toch alweer aardig op. Dan horen we de uitslag. Ben overigens zeer benieuwd. Gisterenavond met een vriendin gezellig naar de film in Rotterdam geweest. Heerlijk om er effe uit te zijn. Ik was wel de BOB maar dat maak niet uit. Volgende keer kan ik weer lekker een borrel drinken. (en maar even niet op de calorieen van de breezers letten haha)

Ik hoop zelf dat ik de therapie die ik moet gaan volgen niet zolang hoef te volgen met andere woorden hoop ik dat ik er zo vanaf ben.......maar ik heb geen idee hoelang mijn weg eruit zal gaan zien. Ik durfde er eigenlijk niet naar te vragen.Stiekem had ik ook gehoopt dat de intaker zou zeggen zo van: jij anorexia???? Maar mijn lieve kind je heb echt niets hoor, je bent echt helemaal kerngezond. Hihi of ben ik nu erg naief, of eigenwijs....Nou ja lekker boeiend. Hij zei het in elk geval niet. Hij zei wel dat ze mijn gewicht daar ernstig (te laag dan) vinden. Nou dat zal wel mee vallen...

Misschien als ik ooit weer kerngezond ben dat ik ook meer tijd over heb voor leuke dingen. Lijkt me wel relax om niet meer allemaal met eten bezig te zijn.Heb ik weer tijd voor mijn hobby's...........zoals blokfluiten, zandkastelen bouwen, postzegels verzamelen, kuilen graven en verstekbakken zagen en overdekt dammen ..... ;--)

We zien wel...

Liefs Loetje

Vanmorgen om 11 uur het intake gesprek in de Ursulakliniek gehad. Twas een fijn gesprek. Gewoon alles eerlijk gezegd hoe het ervoor staat.

Ik zal heel in het kort samenvatten: omdat wij kinderen hebben zijn ze (gelukkig) niet voor een interne opname omdat dat bijna altijd 6 tot 9 maanden gaat duren. En dan alleen in de weekenden naar huis. Dat is bijna geen doen met de kinderen. Hij stelde voor om 4 dagen in de week naar een soort kliniek in Rotterdam te gaan omdat hun daar veel mee samenwerken. Dat zijn dagen van half 10 tot een uur of 4 maar het voordeel is dat je gewoon s avonds lekker thuis kan wezen. Ben ik het helemaal mee eens. Het schijnt ook wel heel intensief te zijn met de therapieen ed. maar dat is dit sowieso als je AN op wil lossen. Dus dat maakt ook weinig uit.

Een dinsdag word mijn intake besproken in een multidisiplinair team en een woensdag word ik gebeld met de uitslag ervan en welke behandeling ze willen gaan geven.

Ben heel benieuwd, dit hebben we weer achter de rug. Geeft een heerlijk opgelucht gevoel.

Ik hou jullie op de hoogte...

Liefs van Loetje

Ik ben half vorige week thuis gekomen. Heerlijk om weer thuis te zijn. De situatie is niet verbeterd alhoewel ik het overgeven bijna onder controle heb. Gelukkig.!!

Ik ben aangemeld voor de Ursula kliniek in Leidschendam. Ik wacht nu op een vragenlijst die per post moet komen. Als ik die heb terug gestuurd krijg ik daar een intake gesprek. Dan buigt een soort medische staf zich over mijn situatie en krijg ik ws een opname. Dat kan varieren van 1 dagbehandeling in de week tot helemaal intern. En uiteraard alles wat er tussen zit. Erg spannend allemaal maar ik laat het maar over me heen komen. Hun zullen wel weten wat het beste is. Daar ga ik vanuit althans. 

Liefs Loetje

Waar ik zo bang voor ben geweest zit eraan te komen. Ik word opgenomen in het ziekenhuis. Ik sta bovenaan de wachtlijst en zodra er een crisisbed vrij komt word ik opgenomen. Hoogstwaarschijnlijk gaat dat morgen gebeuren, Ik zit er fysiek helemaal door heen en heb nergens geen kracht meer voor. Ik ga daar aan de sondevoeding en als ik aangesterkt ben word er andere hulp gezocht..

Ik hou jullie op de hoogte.

Denk aan me alsjeblieft!!

Ik heb dit weekend nagedacht (jaja dat kan ik) en ik ben der uit. Ik moet gewoon mijn gevoelens bijna geen rol meer laten spelen dan ga ik ook niet meer twijfelen over wat ik nou wil. Geen emoties meer, geen gezeur meer etc..Dan denk ik dat het met het eten ook vast beter gaat.

Gewoon gaan met die banaan!

Dacht ik zo goed op de goeie weg te zijn, ga ik toch weer twijfelen. Het is allemaal zoveel en zo confronterend. De opdracht van de dietiste is echt heel moeilijk en wel hard om terug te lezen. De fotocollage is ook echt wel moeilijk. Ik heb hem nog niet helemaal af. Weet ook niet of ik dat ga doen. Vrijdag zat ik er echt helemaal doorheen en heb de groepleidsters gemaild dat ik ga stoppen. Het is zo zwaar en zo hard.! Klinkt voor buitenstaanders heel stom en niet begrijpelijk maar er komen zo verschrikkelijk veel emoties los nu. Ik vind het allemaal zo eng en ben ook zo bang voor de toekomst. Ik vind ook dat ik het zelf niet waard ben dat anderen hier tijd in steken zeg maar...... Ik ben misschien wel gewoon te perfectionistisch en wil misschien toch teveel alleen en zelf doen. En het blijkt dat dat hier niet bij kan. Ik heb mensen nodig of ik dat nu wil of niet. En dan mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, die kunnen me zo goed begrijpen. De gevoelens, de angst en alles wat er rondom heen hangt.

Warrig verhaal maar ik heb het gevoel dat ik soms verdwaald ben in mijn eigen hoofd. Dus als iemand daar een plattegrond voor heeft hou ik me eigen aanbevolen.

Liefs Loetje

Tja, de titel is misschien een beetje vreemd maar ik heb altijd een bepaald beeld van de dietiste. (ook uit ervaring) maar ik heb altijd het idee dat ze allemaal hetzelfde eruit zien en zijn. Van die typische saaie vrijgegezelle dozen...

Niet lullig bedoeld overigens maar dat beeld hangt altijd om hen heen. Gisteren ben ik erheen geweest. Ik wilde eerst afbellen maar heb dat na advies van sommigen niet gedaan. Die eeuwige twijfel word ik soms knetter van. Maar om maar met de deur in huis te vallen. Ze was echt heel leuk! En goed! Ze doet voornamelijk mensen behandelen met eetstoornissen. Ik was heel bang dat ik gelijk op de weegschaal moest gaan staan en dat ik heel veel calorieen moet gaan eten of een hele eetlijst mee kreeg maar......

ik hoefde niet te wegen en het is bijna niet over eten gegaan. Tuurlijk wel wat maar meer alles er om heen. Het gaat erom dat ik mijn gedachten probeer te veranderen met het eten en als eerste opdracht geeft zij altijd een collage van je leven maken maar aangezien we dat al met de zelfhulpgroep aan het doen zijn mag ik die bij haar overslaan!

Ik heb nu een opdracht dat ik mijn gevoelens met eten op papier moet zetten en met name wat mijn saboteur (zo noemt zij het stemmtje in me van mijn ES) en mijn gezonde IK. Best heel lastig. Ik moet het in elk geval dagelijks doen en liefst meerdere keren per dag. Pfffffffff.... ik heb gewoon een dagtaak erbij nu met al die opdrachten van de zelfhulpgroep en van haar. Maar het is voor een goed doel en daar moet ik maar veel aan denken. Over twee weken moet ik weer terug naar haar. Maar mijn eerste indruk is in elk geval heel positief!!

Mijn levenscollage is bijna klaar! Wat een takkenwerk zeg...........ik dacht dat maak ik even maar zo simpel is het dus niet..

Nou grxxtzz allemaal en tot gauw.....

Loetje

Morgen heb ik om 11.30 een afspraak met een AN dietiste. Vind het wel griezelig. Heb getwijfeld of ik het beter maar af kon zeggen maar doe het niet. Ik wil het een kans geven en er voor gaan. Ze gaat ongetwijfeld zeggen/ adviseren dat ik moet gaan aankomen. Dat is wel te verwachten. Mijn eetdagboek neem ik mee. Dat is wel eng want er is nog niemand die erin heeft gekeken. Dat wil ik trouwens ook niet.

Morgenavond ga ik naar een zelfhulpgroepsgenootje (lekker woord voor scrabble ;--) ) dan gaan we ieder een collage van ons leven maken. We doen het wel ieder apart maar omdat het best een (emotioneel) werk is leek het ons fijner om het samen te doen. Kunnen we misschien tussendoor ook nog is lachen.  Dus wel een spannende week.

Nou ik zal morgen hier mijn belevenissen van de dietiste neer pennen en misschien willen jullie duimen om 11.30 voor. De afspraak duurt 45 !! minuten. Echt een tijd maar misschien hebben we het wel nodig...

Tot morgen maar weer.......

Ik ben gisterenavond geweest naar de zelfhulpgroep. Ik was het echt niet van plan omdat ik stevig baalde van het feit dat mijn stap mislukt was deze week. En als ik zeg dat ik niet ga dan ga ik ook niet. Maar eerst van een medegroepsgenoot een peptalk gehad. (Ik moest haar afbellen want ze zou meerijden). Daarna belde de ene groepsleidster. Ook daar wel relax mee gepraat, maar natuurlijk was het beter als ik wel zou komen. Eigenlijk had ik donderdagmorgen nog steeds zo iets van ik ga niet. Maar toen lag er weer een mailtje in de digitale brievenbus van die andere groepleidster dat ze eigenlijk gewoon wel verwachte dat ik wel kwam. Pfffffff.....wat moet je dan.... En de reden dat ik toch wel gegaan ben is ook dat ik het niet kan maken tegenover de anderen van de groep.

Het is goed dat ik geweest ben. Alleen maakt iedereen zich zo druk dat ik gestopt ben met die AD pillen. Dat vind ik echt zo n onzin. Maar ze hebben het voor elkaar: ik heb een afspraak bij de dokter gemaakt om die pillen misschien af te bouwen en niet zo plotseling te stoppen. Heb ik in elk geval weer iets te melden bij het rondje goed en nieuw. Want dat is vrij nieuw dan.

Weet je waar ik een hekel aan heb: dat er mensen zijn die zich zorgen maken. Dat is het echt niet waard! Het komt wel weer is goed hoor.

Nou een onzinnig verhaal maar ik heb altijd zo n vol hoofd vrijdag morgen na de groep dat ik is wil kijken als ik hier nu het een en ander neerkalkt of het dan een beetje uit mijn hoofd is.

Liefs Loetje

PS: zo dom, ik wilde een spelfout uit mijn allereerst berichtje halen, klik ik verwijderen aan,. En dan is het ook gelijk helemaal weg. Ook de 4 reacties die eronder stonden...balen maar er zijn ergere dingen.

Hihi een hele vage titel voor een weblog van iemand met een eetstoornis. Maar ik heb sinds kort ook fysiotherapie. Op aan raden van mijn huisarts. Als ik me niet goed voel krijg ik hoofdpijn en een zere nek. (of in elk geval iets wat daar in de buurt is) Dus ik vond het wel een strak plan van de dokter om naar fysio te gaan. Dan ga ik op zo n bank liggen en zij gaat wat in mijn nek kneden en timmeren en dan is dat zo over. Althans dat heb ik altijd gedacht van een fysiothe. Maar het is niet waar. Ze heeft me nog niet eenmaal aangeraakt. Maar toch ben ik al drie keer geweest. Het blijkt dus dat die pijn vanuit een gevoel komt. En ook daar is ze voor. Gisteren gaf ze wel een strak voorbeeld. Ik hoop dat het overkomt als het geschreven hier staat. Zij heeft het getekend en toen was het wel duidelijk. Maar ik ga het proberen. Ik moest aan iets denken wat ik vreselijk vind. Het mocht niets met eten, dik of dun te maken hebben. Nou niet zo heel moeilijk. Als ik een poedel ziet dan draait mijn maag echt om. (sorry voor de poedelliefhebbers) ik vind het afschuwelijke beesten!  Maar ze zei: stel dat er eentje hier voor je staat wat voel je: tja ehmm...moeilijk in te beelden dat er in zo n fysio ruimte 1 is maar ik zal het proberen. Wat ik voel: misselijk, afschuw, weerzin. Ja oke dat is goed maar hoe voel je dat dan. Die afschuw bv, hoe voelt dat: ja weet ik het ik ben niet zo n type die zich iets in kan beelden wat er niet is. Maar ze bleef door (z)(vr)agen waar voel je dat dan, nou ja in mijn lichaam, Zei weer: heel goed, heel goed. Maar waar voel je dat in je lichaam, nou ja overal. Oke dat vond ze wel een goed antwoord: en hoe voelt dat gevoel, hoe uit zich het. Ik had echt werkelijk geen flauw idee waar ze heen wilde maar ze zei: is het een golf, draait het linksom of draait het rechtsom. Pffffffff wat een gezeik, rechtsom dan maar zei ik. Ja zeg ze dat zeg je zomaar. Hihi wat ken ze me al goed want dat klopte. Ze zegt, aai hem is: haha nooit van men leven, ik ga daar iets staan aaien wat er helemaal niet is . NOWAY!! Oke het is een golf zei ik. Nou daar was ze mee tevreden. Nu denk je aan iets heel fijns. Ik zei direct: Schotland. Daar ben ik een paar maal geweest en heb ik hele fijne herinneringen aan. Zoals het gevoel van vrijheid, etc etc. Ik ga het niet helemaal opschrijven dan word het zolang.

Maar het draaide erom dat ik die poedel dus uit moest gaan laten. Haha never maar oke als zij dat wil. Mij best. Dus ik beeld me met heel veel moeite in dat ik die poedel aan het uitlaten ben. Maar het is afschuwelijk omdat ik met al die gevoelens die ik voor die poedel voel hem aan het uitlaten ben. Maar als ik nou een heel klein beetje van het gevoel wat ik voor Schotland voel hem uit ga laten dan word het voor mezelf een stuk makkelijk. Wat nou precies haar doel met dit verhaal is: is dat je bij bepaalde dingen een gevoel heb maar dat dat dus niets over mijzelf zeg. Maar als je nou heel klein beetje ander gevoel erbij neem dat het dan makkelijker is. Haha volgens mij snappen jullie er geen bal van, dat doe ik zelf amper van dit verhaal maar ik schrijf dit op omdat ik het niet wil vergeten omdat ik me helemaal aan het einde van de fysio "sessie" mezelf zag lopen in het bos met een witte poedel. En dat het nog best uit te houden was. Wie had dat gedacht...

mijn tweede en laatste stap voor deze week is begonnen. De hele!! dag weer niet compenseren....ik ben benieuwd...voel me wel iets minder positief als maandag maar ik ga het proberen. We zien wel of het lukt. Misschien dat ik me wat minder voel omdat ik de Efexor niet meer slik....zou kunnen...maarre ik ben vast besloten....: mijn doel dit jaar is mijn AN te overwinnen...

Liefs Loetje

PS: thanx voor jullie reacties...die heb ik echt nodig om sterk te blijven en te blijven vechten. Gisteren kreeg ik ook een gave ecard waarop stond dat ik een topper was en dat die persoon trots op me is....wel gaaf...ik kan slecht tegen complimenten maar toch is het wel oke...

Effe een korte update na mijn berichtje van vanmorgen..............het gaat helemaal toppie vandaag...Het is nog geen 1 keer misgegaan en vanavond moet ik werken dus mijn eerste stap voor deze week zit in de pocket............

Ben helemaal happy erdoor en zelfs een heel klein beetje trots op me eigen!!

Grxxtzzzz

Goedemorgen,

Mijn stappen voor deze week zijn maandag (vandaag dus) en woensdag niet 1 keer compenseren. In mijn geval betekend het dus niet braken...... Tot nu toe zit het mee....het is mooi weer, ik voel me op zich redelijk en ik wil niet falen dus het moet me lukken!!!

Ik heb me voorgenomen als het niet lukt dat ik dan donderdag ook niet naar de zelfhulpgroep ga omdat dat dan zo n afgang is. En ik vind het op zich heel fijn in de groep en wil eigenlijk niets missen ervan dus het moet simpelweg gewoon lukken!

Ook ben ik vandaag gestopt met mijn Efexor (AD medicijnen) ik heb gewoon zoiets van alles of niets. Voorlopig gaat het goed en ik hou de moed erin...

Ik hou jullie op de hoogte vandaag..

Liefs Loetje

Gisteren ben ik op mijn werk geweest en heb ik open kaart gespeeld dat ik AN heb. Ik wilde gewoon dat 1 iemand van mijn werk er vanaf weet zodat mocht het ooit nodig zijn er wel iemand is die het weet. Ik heb gezegd dat ze me best mag ontslaan of dat ikzelf ontslag zou nemen als ze dat liever heeft. Maar daar is geen sprake van ze zei ik ben heel tevreden en hoor alleen maar goede berichten over je dus er is wat ons betreft geen sprake van dat je hier weggaat!!!! Ben helemaal happy erdoor.

Ook ben ik vanmorgen naar mijn huisarts geweest en hem heb ik ook alles verteld. Hij vond het heel dapper van me en was blij dat die nu alles weet zodat ook hij me kan helpen. Mijn bloeddruk was 70 over 45 erg laag jammer genoeg en zo voelt het ook...Wel heb ik een verwijzing gekregen voor een dietiste die gespecialiseerd is met anorexia patienten. Daar wil ik wel een keer heen om het te proberen. Mijn BMI schommelt tussen rond de 15 en dat is (aldus mijn huisarts) erg in de gevarenzone. Dus ik wil dat wel proberen omhoog te krijgen alleen weet ik nu nog niet helemaal hoe.

Maar ik doe mijn best...

Grxxxtzzz Loetje

Nou gisterenavond werd ik gebeld, We gaan zaterdag geen collage van je leven maken. Er hebben wat mensen afgezegd. Ik zag er tegen op maar baal toch ervan dat het is afgezegd! Om twee redenen eigenlijk: ik had hier thuis al oppas geregeld en ook moet ik s'avonds werken, daar heb ik gisteren morgen zo ongeveer al mijn collega's voor afgebeld om te kunnen ruilen. Maar bijna niemand nam de telefoon op. Maar het belangrijkste dat ik het jammer vind dat ik veel over zo'n collage heb gehoord dat het echt hele goede therapie is om te werken aan, in mijn geval aan mijn anorexia probleem.

Ik ben ook wel benieuwd naar de reden van de afzeggingen. Vorige week was wel duidelijk dat veel mensen er niet op zaten te wachten om het te maken. Maar het tis wel jammer.

Vandaag is het al twee keer misgegaan jammer genoeg. Maar vanmiddag ben ik de hele middag op pad dus dan kan het bijna niet meer misgaan. Ik voel me redelijk vandaag, heb niet zo'n depri bui. Gelukkig maar. Proberen te genieten van elke dag dat ik me goed voel.

Dus ik ga zaterdag gewoon lekker werken en donderdag gewoon naar de zelfhulpgroep. We zien wel waar het schip strand. Het zal best, ooit een keer goedkomen.

Grxxtzzz

Zo het is nog maar maandagmorgen en  ik heb al mijn eigen huisarts gebeld om een afspraak te maken om ook tegen hem open kaart te spelen. Donderdag om 10 over 9 kan ik daar terecht. Wel spannend. Ook heb ik vanmorgen een afspraak op mijn werk gemaakt met de teamleidster omdat ik zelf vind dat er wel 1 iemand op mijn werk van mijn probleem moet weten, want stel dat er in de toekomst iets is en niemand van mijn werk weet van iets, bij dat idee heb ik geen goed gevoel. Wel bere eng om zomaar mijn verhaal te vertellen maar ik denk wel dat het goed is.

Gisteren echt een rot-dag. Ik had een korte rok aan waar ik echt een kont als een olifant in had. Toen ik thuiskwam heb ik hem gelijk in de zwarte container gemikt met het fijne gevoel dat ik hem niet meer hoef te zien, niet meer hoef aan te trekken en mezelf dus ook niet meer hoef te ergeren...

Geen idee of het helpt, want ik kan moeilijk al mijn kleren wegmikken maar deze maakte me zo boos en verdrietig dat ik deze wel weg kon doen...

Weer een nieuwe week begonnen en ik moet redelijk veel werken dus tijd genoeg om mijn gedachten te verzetten. Wel ben ik alweer zenuwachtig voor zaterdag dan hebben we de hele dag groep en moeten we een collage van ons leven maken en ook in de groep je collage (je leven dus) vertellen. Best wel heel eng maar het zal erbij horen..

Grxxtzz Loetje

Ik heb een poos niet geschreven omdat ik bang ben wat ik allemaal neer ga zetten....maar ik zie wel wat eruit komt.

Toch wil ik wel proberen om te blijven schrijven omdat de anderen die misschien in hetzelfde schuitje zitten het herkenbaar vinden en er misschien toch van kunnen leren dat de gevoelens die je heb heel normaal zijn. Dat het moeilijk is en dat je soms even helemaal niet weet wie je eigen ik nou is. Zo voelt het voor mij in elk geval..

De laatste opdracht die we kregen van de hulpgroep was om iets te kiezen uit je rijtje waar je voor jezelf tegenaan loop, daar aan te gaan werken. Een voorbeeld: als je geen normaal eetpatroon heb en je ontbijt bv nooit zou je in die week een kleine stap kunnen gaan zetten om te proberen om 1 keer per week wel te ontbijten. Voor mij is dat het compenseren (braken in mijn geval). Daar wilde ik een (kleine?) stap in gaan nemen. Anderhalve week is het me geluk om geen 1 keer te compenseren. Tot afgelopen maandag, vanaf die dag is het weer grandioos mis jammer genoeg. Tja en dan...........dan voel ik me zo'n loser...wat een tegenvaller zeg. Denk je dat je er bent en dan krijg je zo''n pak rammel..

Deze week weer groep gehad en heb ik ook verteld van mijn stap. Maar blij kan ik er niet om zijn want die anderhalve week ben ik al weer vergeten en nu tellen alleen de dagen nog maar mee die mis gaan (voor mezelf dan)

Misschien heb ik het wel te hoog ingezet. Wil ik het op een te hoog tempo voor mezelf. Misschien moet ik eerst beginnen met als doel te stellen om 1 dag proberen niet te compenseren. Als het dan lukt kan ik misschien zelf wel trots op mezelf zijn.?? Ik heb geen idee.

Wel is het momenteel echt een zooitje in mijn bovenkamer. Ik ben het lichamelijk zo verschrikkelijk zat! Ben ontzettend moe en erg duizelig en heel de tijd de drang om te braken.... Maar ik moet door en moet deze strijd, dit gevecht zien te winnen. Een groot deel van wie ik nu ben word beheerst doot mijn AN....Dat moet toch anders kunnen??..

Ook zijn de mensen om me heen die het weten (zijn er niet veel) maar ook de begeleisters en mede'groepgangers zo ontzettend aardig. Dat ik er soms stil van kan worden. Dat doet me echt heel goed. Ook wil ik voor hen me eigen bewijzen dat ik het kan. En toch denk ik, nee weet ik zeker, dat als je dit zelf niet heb, dat je het ook niet kan begrijpen, niet omdat je het niet wil maar omdat ik nu ik erin zit hetzelf nog niet eens begrijp. Daarom is dit weblog wel een heelijk middel om eens even van je af te kunnen schrijven...Het zit allemaal zo ingewikkeld in elkaar...

Ik hoop dat ik heel, heel gauw weer snel de oude ben, dat ik er in geval geval mee om kan gaan. Deze strijd moet te winnen zijn, daar ben ik van overtuigd. Nu moet ik alleen nog in mezelf gaan geloven...

Grxxtzzz Loetje

Hai..........

Ook vandaag weer dapper mijn eetdagboek bijgehouden. Het is wel even wennen zeg...als je alles op moet schrijven...het is wel erg goed om inzicht te krijgen over een poos om te kijken waar het mis gaat. We gaan dit volgens mij 4 maanden bijhouden maar dat weet ik niet zeker. De groep/therapie die we doen is een zelfhulpgroep. We zijn met 8 mensen en 2 begeleidsters...Het is een gevarieerde groep met eigenlijk alle eetstoornissen bij elkaar verzameld..Iedereen heeft zo zijn eigen verhaal en zijn eigen problemen. De therapie duurt tot eind 2007, dus een jaar lang iedere week een avond van 19 uur tot 21.30 uur. Dus het is wel pittig en ook wel heftig (emotioneel bedoel ik dan). Ook krijg je iedere week "huiswerk" opdrachten mee en ook daar moet je serieus mee omgaan wil je het goed doen. We beginnen altijd met een terugblik op de vorige week en daarna moet je of iets goed of iets nieuws over jezelf vertellen. Ik kan je verzekeren dat ik echt nog niets weet en ik het is al morgenavond dat we groep hebben. De eerste vier maanden gaat het in de groep het meeste over je eetpatroon daarna ga je aan het werk over je zelfbeeld, assertiviteit en dergelijke. Wat ik precies heb is niet helemaal duidelijk maar het schijnt een broertje van anorexia te zijn. Voor mijn gevoel heb ik het al mijn hele leven dus het zou best wel anorexia kunnen zijn maar dat het als het ware verdrongen is omdat het gewoon bij mij hoort. Vandaag "maar" 1 keer overgegeven, balen maar het komt wel weer goed. (hoop ik)

Gr eetzzz Loetje

Vandaag weer serieus mijn eetdagboek bijgehouden en dat is wel heel goed zeg.........Ik schrik van mezelf als ik zie hoe weinig ik eet....maar dat is ook de bedoeling dat je op den duur gaat zien waar het mis gaat.........vandaag is het jammerlijk 2 keer verkeerd gegaan.....balen want de dag begon goed en ik voelde me goed..Ik ga nu werken en schrijf morgen weer..Hopelijk kan ik dan neerzetten dat het de hele dag goed is gegaan.............

Morgen weer een wat uitgebreider verhaal....

Liefs.........

.......nieuwe kansen..........

Vandaag begint de dag in elk geval goed....We gaan er weer vol tegenaan.......Ik zal vanavond weer de dag hier neerzetten........Bedankt voor de reacties..doet me erg goed....zelfs van mensen die me helemaal niet kennen.Toppie gewoon....

Gr Loetje

vandaag toch weer een rotdag gehad.........ik vind het te lastig om het uitvoerig uit de doeken te doen....maar ik hoop morgen weer op een betere dag.....nieuwe dag, nieuwe kansen.......

tot morgen maar

Ik vind mezelf stoer!! Ik zal uitleggen waarom....Vandaag ben ik dus begonnen met mijn eetdagboek bij te houden! Elk hapje en elke emotie moet erin. Ook als je dus overgeeft na het eten...Ik kan mijn eetstoornis het beste omschrijven als: ik ben niet met mijn gewicht bezig, de weegschaal boeit me ook niet maar toch heb ik regelmatig de drang om alles eruit te gooien wat ik naar binnen krijg..Waarom?? Ik heb geen flauw idee....

Maar om terug te komen op het eetdagboek van vandaag, ik voelde dat het vanmorgen na het eten niet goed ging en voelde me eigen beroerd (zo noem ik het maar) worden...Maar als ik zou overgeven moest ik dat dus ook in mijn dagboek neerzetten. Daar had ik dus geen zin in...Ik ben een paar rondjes door het huis gelopen om mijn gedachten te verzetten en wat denk je??? Het lukte!!  Misschien dat jullie nu denken: die is gek maar zo voelde ik het en op andere momenten had ik dus niet getwijfeld en niet nagedacht en dus wel overgegeven.....Ik ben niet gauw trots op mezelf maar vandaag wel...Ik vind mezelf vandaag echt stoer....

Tot gauw......